Maria is even geleden voor de eerste keer bes geworden, dit was aan Karin voorbijgegaan. Maria liet de gelegenheid niet aan zich voorbij gaan om trots de foto’s van haar kleinzoon Juda te laten zien. Waarop Henk grapte: “Alweer die baby, laat zien die foto’s. Dan hebben we dat ook weer gehad.”

Pieter B had de dag voor de training de marathon van Rotterdam gelopen samen met zijn zus Gre. Pieter kwam zijn felicitaties in ontvangst nemen. Karin moest Pieter (onder een beetje dwang) na de loopscholing naar huis sturen. Pieter liep onder luid gejoel en applaus tussen de erehaag van zijn trainingsmaatjes door. Waarop nieuwkomer Lub vroeg: “Wanneer ben ik aan de beurt om er tussendoor te lopen, dat lijkt mij ook wel wat.”
Nellie reageerde verbaasd: “Je bent er voor het eerst en je wilt nu al applaus? De training moet nog beginnen!”
Lub: “Nou vooral dat richting huis gaan trekt me.”

Ook in Emmeloord meldde zich een marathonloper. Tevreden met een pr en een tijd onder de 3 uur; het verloop van de marathon had wel anders gemogen. Maar hé, dan is er meer ruimte om vaker een pr te lopen én je hebt genoeg over om sterk te finishen tijdens de 12 Dorpenloop.
Harm moest er nog niet aan denken om die maandag zijn momentje van fame te ondergaan. Hij had nog erg last van zijn benen. Ook voor hem een dik pr, dus dan mogen die benen best zeer doen.

Tijdens het inlopen in Ens wisselden wat ‘gewichtjes’ regelmatig van eigenaar. Je weet het: William heeft een auto met bergruimte, daar komt voor een training regelmatig iets uit. In no time popten de eerste zweetdruppels tijdens de oefeningen op. Als ‘rust’ deed de groep tikkertje. Toch leuk om te zien dat je hier nooit te oud voor bent 😊

Nu denk ik zomaar dat Harco de training in Vollenhove niet heel leuk vond. Op enig moment schoot hem te binnen dat hij nog een ‘vergadering’ had die avond. Dat hij eerder weg moest. Toen ik vroeg of hij dan wel zijn sleutel bij zich had, was dit natuurlijk niet het geval. Nou ja, we waren niet ver van de auto’s, dus op afstand kon het toch geregeld worden dat hij bij zijn sleutel kon. Woensdag vraag ik hem naar de notulen…

In Emmeloord kwamen maar liefst zes marathonlopers de felicitaties in ontvangst nemen. En ondanks een verschillend verloop van de race, waren ze alle zes best enthousiast. Meteen na de marathon was er onder de debutanten nog wel het gevoel van ‘dit nooit meer’, maar nu was er vooral iets van trots en voor herhaling vatbaar. Gezamenlijk werkten zij een korte training af, met voldoende gespreksstof en relatief weinig pijntjes.

Op zaterdag liep Hendrik de halve van Nijkerk. Op het startbewijs van de schoonzus van zijn maatje Kathy (die toch maar mooi 10 of was het 11 😉 minuten van haar pr op de halve af liep) en daarmee heette Hendrik die dag Grietje Vlot. 300 meter voor de finish ging Hendrik een meetmat over en ja hoor, meteen werd er omgeroepen: “DAAR IS ZE AL MENSEN, DE EERSTE DAME. EN WAT EEN TIJD. GEEF HAAR EEN GROOT APPLAUS! WAT IS ZE VLOT!” … En toen kwam Hendrik de hoek om met zijn kale kop en stekelbaard.

Donderdag en vrijdag werd maar weer eens bewezen dat rustig hardlopen, moeilijker is dan gewoon hardlopen. Waarom kunnen lopers daar nou niet gewoon blij mee zijn? Dat het een keer rustig mag (moet)?

Zaterdag: de 12 Dorpenloop. Wat zal ik er nog over zeggen? Zevende werden wij gewoon! Met een mooi team van ervaring, snelheid, dames, heren, twee nieuwkomers; wat waren wij (trainers en ploegleider) trots! Wat ons betreft: never change a winning team. Want zo voelt die zevende plaats voor ons. Als winnen!

Staat jouw naam hier genoemd en stel je daar geen prijs op? Laat het weten en het wordt z.s.m. aangepast.